Typologie een rem op de vooruitgang?Alle utopieen zijn uitdrukkingen van het verlangen naar consensus, maar datzelfde geldt voor politiestaten. In zijn nieuwste boek,  gerecenseerd in de Volkskrant van 7 november doet Paul Frissen een pleidooi voor continue strijd in de politiek.Het is een statement, waarmee ieder van ons ongetwijfeld veel te maken heeft bij het werken met Typevoorkeuren. Willen we de verschillen tussen mensen duidelijk maken om vervolgens via meer begrip te komen tot "alle neuzen dezelfde kant op"  of willen we juist de individuele verschillen uitvergroten om individuen de kans te geven hun individuele kwaliteiten tot uiting te brengen en tegen de stroom in te kunnen roeien?Gebruiken we de Typologie in teams vooral om meer eenheid binnen het team te scheppen of juist om de verschillen uit te vergroten, waardoor tegenstellingen duidelijker boven tafel komen? In onze consensusmaatschappij, waarin conflicten heel slecht gemanaged worden, wordt het afwijkende individu nogal eens terzijde geschoven. Einde talent, einde kritische medewerker. Met alle begrip voor zijn persoonlijkheid uiteraard.Onlangs vroeg een van de deelnemers in een training me nog of de wereld niet saai wordt als alle mensen het met elkaar eens zijn. Ik antwoordde bevestigend want als we het allemaal eens zijn staan we stil.Daarbij is mij al lang duidelijk dat er nooit slechts een waarheid bestaat, ik zou in ieder geval niet weten welke dat zou moeten zijn. Dat geldt ook voor mijn beweringen in dit stukje.Typologie is belangrijk, omdat het respect toont aan de individuele verschillen en bewust gebruik maakt van die verschillen. In het onlangs verschenen boek "Smeden tot goud", waarin Olympische coaches hun ervaringen tijdens de Olympische Spelen delen, is te lezen dat coaches als Marc Lammers het liefst een heterogeen begeleidingsteam willen. Dan zijn conflicten wel onontkoombaar en is het zaak deze goed met elkaar aan te gaan. Ook hier geldt dat te snel streven naar consensus leidt tot stilstand en dat mensen elkaar niet meer scherp houden om de hoogst haalbare prestatie te leveren.Hoe is het eigenlijk binnen onze eigen TAB?.Binnen de TAB zie ik weinig tegenstellingen en daardoor ook geen conflicten. Is dat omdat we streven naar een plezierige sfeer, een eenheidsgedachte en een individuele aanpak in het werken met de Typologie? Maar hoe worden we dan beter met elkaar? Ik zie overigens ook veel leden niet aanwezig zijn. Is dit omdat ze iets anders willen, maar dit niet uiten? Dat zou jammer zijn, want alleen met tegengestelde meningen bereik je dat meerdere invalshoeken belicht worden. Synergie bereik je alleen door these en antithese met elkaar te confronteren en te verbinden.Een idee omeens een netwerkmiddag te organiseren, waarbij we elkaar scherp houden op de wijze, waarmee we met Typologie aan de slag zijn?Je zou dan moeten werken in groepen, die elkaar kritisch willen bevragen over de diverse toepassingen van de typologie, die we gebruiken. Ik kom in veel bedrijven/organisaties, waar op een heel oppervlakkige, instrumentele manier met Typologie is gewerkt met als resultaat dat er vooral in hokjes geplaatst wordt en mensen elkaar beperken via de Typologie.Maar het was wel een hele gezellige en geslaagde ! training Terug naar het uitgangspunt:Typologie is erg gevaarlijk, als je te snel streeft naar gemeenschappelijke noemers, het inzet om de neuzen dezelfde kant op te krijgen of iedereen achter een bepaalde visie wilt krijgen. En juist daar wordt Typologie nu veel ingezet.Dick Otter